دلِ من هيشكي نگفته بغضت رو بشكني

اصلا هم نمي خواد اين كار رو انجام بدي

چون هروقت تنهايي كسي كارت نداره

اما

اگه دور از جون بغضت شكست

همه به چته چته ميفتن

به جان خودم كه دليلش تويي خودم شاهد بودم

(دليل جون من فلب منه)

يه چيز ديگه درباره دلم:

چرا ميگن قلب آدما قرمزه ؟

پس تكليف ما آبي دلا چي ميشه؟

                                                                                                         فرگل 4/4/88

دیگر این پنجره بگشای که من

به ستوه آمدم از این شب تنگ

دیرگاهی ست که در خانه همسایه من خوانده خروس

وین شب تلخ عبوس

می فشارد به دلم پای درنگ

دیرگاهی ست که من در دل این شام سیاه

پشت این پنجره بیدار و خموش

مانده ام چشم به راه

همه چشم و همه گوش :

مست آن بانگ دلاویز که می آید نرم

محو آن اختر شب تاب که میسوزد گرم

مات این پرده ی شبگیر که می بازد رنگ ...

آری این پنجره بگشای که صبح

می درخشد پس این پرده ی تار

می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس

وز رخ آینه ام می سترد رنگ فسوس

بوسه ی مهر که در چشم من افشانده شرار

خنده ی روز که با اشک من آمیخته رنگ 

من عادت دارم موقع خواب تو زاويه ديوار مي خوابم از بالا سرم استتار باشه از پهلو به ديوار

چند شب پيش طبق معمول بي خواب شده بودم

داشتم فكر مي كردم به خودم به تو يهو اشك اومد تو چشام همين كه غلت زدم و سرم رو به

 ديوار تكيه بدم ديدم ديوار عين يخ مي مونه سرده ميخواستم برگردم ياد اومدن تو افتادم

چقدر سريع اومدي

 چقدر سريعتر رفتي

اون موقع من گرم از عشق تو شدم عشقي كا بايد بين دو نفر تقسيم مي شد

اما هيچ وقت اين تقسيم صورت نگرفت من موندم و اون همه...

سوختم خاكستر شدم

تو حتي نذاشتي كه بهت تكيه كنم اما اين ديوار سرد

هرچند سرد بود اما گذاشت من بهش تكيه كنم حالا نوبت من بود

انقدر موندم پيشش تا گرم شد

اما موقع رفتن دندونام از سرما روهم مي خوردن

يه عرق سرد خيلي سرد..

  گلوي خشك شده من
 يادگار آوازهاي خاموش است!
 سرت را ميگذاشتي روي شانه من
 من سرم را به ديوار تكيه ميدادم
 ميخواندي
 ميخواندم
 نت ها درهم ميشد
 آخرش سرفه هاي من بود و خنده هاي تو

 راستي نگفته بودم؟
 هنوز هم سرم را به همان ديوار تكيه ميدهم